AIDS jest końcowym stadium groźnej choroby zakaźnej, która w odległej perspektywie zawsze prowadzi do zgonu. Rozpoznania AIDS nie należy jednak traktować jako natychmiastowego wyroku śmierci. Odpowiednia opieka medyczna nad osobami zakażonymi wirusem HIV zapobiega wystąpieniu najgorszych powikłań i umożliwia przeżycie wielu lat. Zespół nabytego upośledzenia odporności, czyli AIDS (acquired immunodeficiency Syndrome), nie jest właściwie jedną chorobą, lecz zespołem chorobowym spowodowanym uszkodzeniem układu immunologicznego i zwiększoną podatnością na infekcje. AIDS jest wywoływany przez ludzki wirus upośledzenia odporności (HIV, human immunodefi-ciency virus), przenoszony przez zakażone nasienie, wydzielinę pochwy i krew. HIV atakuje białe krwinki zwane limfocytami T i pozbawia organizm zdolności niszczenia bakterii oraz wirusów. W większości przypadków zakażenie HIV rozpoczyna się objawami grypopodobnymi, które przypominają mononukleozę. Symptomy te utrzymują się z reguły od 2 tygodni do kilku miesięcy od momentu zakażenia wirusem. Później objawy mogą ustąpić na kilka lat. W bezobjawowym okresie choroby bardzo ważna jer właściwa opieka nad pacjentem, ponieważ wirus stale replikuje się w zakażonym organizmie, najpierw powoli, a później szybciej. W wyniku niszczenia białych krwinek układ immunologiczny ulega uszkodzeniu, a chory organizm staje się podatny na zakażenia i nowotwory. Ten okres choroby jest niekiedy nazywany zespołem towarzyszącym AIDS czyli ARC {AIDS-related complex). Kolejny okres choroby, w którym dochodzi do pełnego rozwoju objawów, występuje z reguły 5-10 lat po zakażeniu, natomiast 2-3 lata później nieleczony pacjent zazwyczaj umiera.